Düş Sokağı Çocukları

dus-sokagi-cocuklari

Düş sokağı çocuklarıydık biz. Ne zaman ne ara bu hale geldik? Ne zaman yüzümüzdeki tebessümler yerini gözümüzdeki yaşlara bıraktı? Ne ara içimizdeki çocuklar öldü?

Zor bir çocukluk geçirdik belki. Hep koştuk, hep yorulduk ama her seferinde daha gür çıktı sesimiz “anneeeee su salsana”. Çok ter, çok kan döktük. Belki bisikletten belki top oynarken düştük. Dizlerimiz çok kanadı çok kabuk bağladı yaralarımız ama yarınlara hep kabuk yarası gibi baktık. Yara kabuk bağladıktan sonra deri sertleşir ya daha güçlenir ya hani. İşte bizdeki de o misali…

Düş sokağı çocuklarıydık biz. Düşlerimizde düşmek yoktu, kanatmak yoktu, kanmak yoktu vicdansızlara. Yolumuz bildiğimiz doğrular üzerine kuruluydu. İster koşarak giderdik ister emekleyerek bu yollara.  Bizde çöl yoktu, olmayan çölde kaybolup çölün kendisine aşık olmazdık biz. Biz yalnız kalamayanlardan değil yalnız bırakma diyenlerdendik. Ne ara geldik lan bu hale ne ara…

Reklamlar

Sence Nasıl

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d blogcu bunu beğendi: