Elbette Unuturum

elbette-unuturum.JPG

Bir aşk daha başlamadan biter ve ben çekip gitmem, gidemem. Çünkü gidecek yerim yok benim. Oturur yaramın iyileşmesini beklerim. Çünkü yaralar iyileşince ölür. Ölürüm. Defalarca öldüm, defalarca daha ölürüm. Öldüğüme yanmam asla ama eksik ölmek zor geliyor adama…

Sana, eğer silemeyeceksen geçmişimin tozlu raflarına üfleme, sonra sen gidersin ve ben boğulurum o tozların içinde demiştim. Gittin. Ve giderken güneşten yağmur çalmamı bekledin. Hayır, anlayamadığım şey, senden veremeyeceğin neyi isteyeceğimi sandın da sana veremeyeceğimi düşündüğün şeyler adına başlamadan bitirdin beni? Eğer sen sana gözlerimden bakmış olsaydın nasıl sevecektin kendini. İşte o zaman bırakıp gidebilecek miydin beni? Olsun yinede düşünüp utanma seni sevdi diye yüreğimden. Bakma yenilmiş gibi durduğuma. Ayrılığa değil ayrı kalmaya yeniliyor insan. Ve yine öle öle aşktan sağ çıkmayı öğreniyor insan. Yaşar gibi yapıp sende ölmektense ölür gibi yapıp bende yaşarım bu saatten sonra. Boş ver gözyaşlarımı da.  İnsan bazen daha fazla direnebilmek için ağlar. Direnmek zorundayım. Çünkü biliyorum ki hiçbir kalbe kırılarak girilemez.

Hani derler ya yanacak yeri kalmadığında gelen suyu neylesin yanan. Bende dibine kadar yandım bu aşkta, buna inan. Aslında sana kızgınlığım, kalbine hiç sahip olamadığımı seni kaybetmiş olduğumda anlamamdan dolayı. Kim bile bilir belki de seçilmiş olan bir yalnızlığı yaşıyorumdur. Gerçi fazla insanda çarpıntı yapmıyor değil hani…

Aslında biliyorum. Seninde kederle evlenip boşanmış dul neşelerin, şekerle tatlandırılmış gözyaşların var. Ama içinin acıması bambaşka. Her insanın acısı kendisine büyüktür elbette. Biliyorum kırık bir kalp kendine atar sadece, ama sorarım şimdi sana, senin acın kaç şekerli? Senin hiç varlığı yokluğun olduğu bir aşkın oldu mu? Oysa ben senden sadece bir bardak su istemiştim yalnızlığımı ıslatabilmek için. Aslında senleyken de yalnızdım. Çünkü sen vardın yanımda. Şimdi bu satırları yazdığıma bakma. Şiir dediğin yokluğa yazılır diye yazıyorum aslında… Yazarak sileceğim seni, yaşayarak öldüreceğim. Biteceksin…

Öyle bir bitireceğim ki seni, yok olmadan ölen biri olacaksın. Her ne kadar sevsem de yolumdan dönemediğim için değil, seninle hiç bir yolda yürüyemeyeceğimi bildiğim için bitireceğim seni. Elbette unuturum, en çok bir mevsim ağlarım. Sonuçta korlarda denemişim kendimi, senin alevin en fazla elimi ısıtır. Derler ya, suskunluğunuz büyüdükçe yazacaklarınız çoğalır. Ya şair olursunuz ya deli. Ki ikisi de aynı kapıya çıkıyor zaten diye. Sonuç ne olursa olsun boğazımı yırtarcasına susuyorum artık. Ve tekrar sarılırım kahveme. Kahvemi yalnız içerim. Zaten kahvede yalnızlıkla içilir…

Reklamlar

Sence Nasıl

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d blogcu bunu beğendi: