Özlemek

ozlemek.jpg

Sevdiğinden yeteri kadar uzaktaysan gerçek hayat ile hayallerini ayırt edememeye başlıyorsun. Geleceği özlüyorsun mesela. Her hayalinde bugün yanında olmayan “o” var. Nasıl da özlenesi bir gelecek yaratıyorsun başının içinde.

Özlemek bulaşıcıdır, farklı istemektir. Sen özlersin, istersin, gelsin dersin. O da özler ama istemez ve gelmez. Belki de önemli olan şey özlemek sorusuna verdiğimiz cevaptadır. Kimi özler kafayı çeker, kimi özler şükür çeker. Özlemek mecburi bir acı. Hayallerinin altında tek başına imzanı atarsın. Gündüzleri bile kimse anlamaz seni, geceleri beklemeye başlarsın. Mecalin kalmayana kadar korkarsın gündüzlerden. Öyle ya nereye baksan bir hatıra ihtimali.

Bırak yaş süzülsün yanaklarından, ne kadar sevdiğinin izidir onlar. Sessiz feryatlarının izidir.

Özlemek geldiğinde sana, yüzünden okunacak sevdiğin. Yine onu özlüyor diyecek sana bakan. Aslında özlemekten geçme hali bu. Kendinden vazgeçip yavaş yavaş “o” olacaksın. Ona benzeyeceksin. Onun haline bürüneceksin.

Ve bazen helalin olamayacağı,

Elinden tutamayacağın ihtimali gelir aklına,

İşte o zaman,

Ölümü bile özler insan…

Reklamlar