Adam

adam.jpeg

Bir adam vardı.

Bir gün denizlerin en derin noktalarını içinde saklayan yeşilin koyu bir tonuna baktı,

Baktıkça içinde kaybolmuş,

Baktıkça aldığı nefesten olmuştu…

Atladı denize adam.

Yüzme biliyordu ama yüzmedi.

Zaten sevmek geçmekti,

Maldan,

Candan,

Kendinden…

 

Sonrası gözlerinden ince yağmurlar dökülüverdi.

Ve fısıltılar, buğulu kalbe duyururcasına;

Öyle sevdim ki, ne tene değdirdim bu sevdayı ne de akla…

Sadece yüreğimden dualarla göklere saldım bir kuş misali.

Dedi ve birkaç yudum çay daha aldı…

Denizler dem tuttu.

Çay dalgalandı…

Var olan her şey sevdaya karıştı…